veu_animal_logo veu_animal_logotipo
Inicio  | Contacto  | Foro | Galeria fotos | Web mail    
 

EN MEMORIA DE…..

NEGRITA

NANCY Jiménez desde Caracas (Venezuela)

QUERIDA NEGRITA: DONDE QUIERA QUE TE ENCUENTRES SIEMPRE, SIEMPRE ESTARÁS EN MI RECUERDO Y MI CORAZÓN, PORQUE FUISTE UNA PERRITA NOBLE Y MUY AGRADECIDA QUE TE TRAJERAMOS A CASA DESPUÉS DE ESTAR SUFRIENDO EN LAS CALLES, HOY DESPUÉS DE 14 AÑOS DEBIMOS SEPARARNOS, OJALA SEA VERDAD QUE ALGÚN DÍA EN ALGUNA PARTE NOS PODAMOS ENCONTRAR NUEVAMENTE.

CROM

Esta preciosidad, adoptado hace unos meses, ya no está con nosotros. Ahora que por fin podía disfrutar de una familia, se nos ha ido. Descansa en paz pequeñin.
Un fuerte abrazo para su familia

ROY

Estimat ROY

Gràcies per existir
Gràcies per estar amb mi en els pitjors moments
Gràcies per portar-nos a passejar per la Conreria
Gràcies per compartir la teva vida amb nosaltres

BOBI

BOBI era un viejito matón, muy alegre y cariñoso. A pesar de su estado de salud, siempre ah sido un roble, aguantando hasta el final como lo que era: un rey. Esperó a su Laura para poderle decir adiós, demostrarle cuanto la amaba y agradecerle todo lo que había hecho por él.

Siempre recordaremos al mejor papa nöel del mundo: nuestro querido BOBI!!!

ONA

Ona hace casi dos años que te recatamos de aquellas condiciones en las que vivias, enseguida fuiste adoptada, pero al cabo de dos años no podian hacerse cargo de ti, y nos llamaron para darte en adopcion de nuebo , mientras buscabamos una familia, te negaste a seguir, parece que te davas cuenta de lo que pasaba y decidiste que si no era con quien habia sido tu familia no seria con nadie, y te fuiste a ese otro mundo donde dicen que no existe el dolor ,ni sufrimiento, y que todos sois felices.
Alli donde estes descansa en paz , aqui siempre te recordaremos..


mas fotos

FLOC

Encontramos este gato en sant miquel de balenyà -osona-bcn, el miércoles noche. Estaba sentado en medio la carretera , parecía la típica bolsa de plástico.
Lamentablemente, a pesar de los cuidado veterinarios 24h, cirugías, etc… FLOC falleció. Lo sentimos FLOC


mas fotos

En Floc és un gatet blanc de un any i mig que va ser atropellat i abandonat al peu de la carretera. Mentres ell agonitzava, la gent passaba pel seu costat indiferent. Afortunadament, una parella jove el va recollir i el va portar a un servei d’urgències veterinà ries. El cotxe que l’havia atropellat li havia trencat la mandíbula, causat un traumatisme cranio-encefà lic i una contusió pulmonar. Grà cies a aquesta parella, després d’estar tres dies en coma, ara en floc ja està operat i s’està recuperant.
Ara fem una crida al civisme i a la col•laboració de tothom. S’està fent una recapta per poder pagar els costos de salvar en Floc.

RUFA

Esta perrita pastor alemán de 14 años, la iban a sacrificar a principios de año. Nos llamó el veterinario para que intentaramos salvarle la vida. Estaba en una protectora esperando encontrar un hogar, cuando la tuvieron que ingresar de urgencia. Un problema hepático se la ha llevado antes de tiempo. Nunca olvidaré la carita de pena de Rufa cuando recién ingresada fui a visitarla…. No te olvidaré nunca!

cimg8635.JPG cimg8634.JPG

Querida Rufa

La vida no fue justa contigo, tu dueño ya no queria una perrita vieja, y te llevo para que te sacrificaran, al enterarnos todo fue un intentar quedarnos contigo, pero en ese momento no fue posible porque el que te habia llebado, al decirle que no era tu hora todavia, desaparecio y no pudimos dar contigo. Cuando ya teniamos la esperanza perdida, nos llamaron para hacernos cargo de ti, y enseguida encontramos quien te recogiera, gracias a Angie encontraron una casa para ti en Alemania, pero antes de tu viaje para estar en una familia que seguro te hubiera cuidado como te merecias, caiste muy enferma y apesar de que se ha hecho todo lo que hemos podido ,tu has decidido marchartete y encontrar tu descanso de otra manera que nadie queriamos para ti, ni como para ninguno de los que se fueron. Esperamos que en ese lugar te reencuentres con todos los que por ellos luchamos y decidieron descansar como tu.

Aunque estuviste poco tiempo con nosotras,siempre estaras en nuestro corazón y nunca te olvidaremos.

Seguro que en ese lugar seras mas feliz de lo que fuiste en esta vida, sin dolor,ni sufrimiento

Hasta siempre Rufa,descansa en paz

Mia

x-pastor-belga.jpg

La MIA va ser adoptada ara farà 4 mesos. en aquest temps ha estat la gossa més feliç del món, grà cies a la gran familia que la va adoptar i li van donar amor,caliu, tot el que se li ha de donar a un ésser viu. per desgrà cia, la setmana passada la van atropellar i va morir a l´instant. molts à nims a la familia que ho està passant realment malament i molts petons i à ngels a la MIA allà on sigui.

Morgan

morgan-copia.jpg

SACRIFICADO POR CCAAC DEL BARCELONES
Nombre: Morgan
Edad: 1’5 años
Delito: tener miedo a las personas.
Tengo miedo, mucho miedo… ¿Qué quiere esa gente? ¿Por qué me hacen esto?
Yo era un perro callejero, mi cama estaba en cualquier rincón escondido de las miradas de la gente, mi comida cualquier cosa que encontraba…me da miedo la soledad, el frío y el hambre.
Nunca he sido un perro malo, jamás he mordido a nadie…si que es cierto que cuando estaba en la calle enseñe mis dientes a una persona…pero fue porque me asusto y me dolieron los golpes que me dio con su bastón, las madres no querían que me acercara a sus hijos… ¿Por qué?  Jamás le hice nada a un ninguno, solo quería que compartieran conmigo sus meriendas.
¿Cómo podía decirle a esa gente que sus piedras herían mi cuerpo y qué sus gritos me asustaban?
¿Dónde estoy? ¡Tengo miedo!
Estoy encerrado con gente desconocida siempre cerca…por lo menos aquí no me hacen daño…incluso creo que hay un par de personas a las que les gusto…no me fío…tengo miedo, mucho miedo.
Se que quieren sacrificarme… ¿Por qué? No muerdo, no hago ruido incluso me llevo bien con mi compañera… ¡tengo miedo!  ¡¡por favor!! ¡Tengo miedo! ¿Nadie se da cuenta de que solo es miedo?…por favor darme un poco mas de tiempo, soy joven…darme una oportunidad…solo necesito que me enseñen a confiar en las personas…
Durante mi corta vida solo he conocido el lado malo de las personas pero se que también hay personas buenas…como aquella mujer que cuando estaba en la calle cocinaba para mi y me hablaba en un tono de voz que me encantaba… ¿Dónde estas?..Diles que tu si que me tocabas la nariz…diles que no soy malo que solo estoy asustado… ¡tengo miedo!
¡No, no quiero salir de aquí! ¿Dónde me llevas? ¡no me asustes mas! Aquí hace frío…solo un poco mas de tiempo y prometo ser valiente…soy un perro bueno, jamás le haría daño a nadie ¿por qué me vas a matar?
¡Tengo miedo!

Hace 2 meses Morgan fue ASESINADO POR EL CCAAC DEL BARCELONES, lo llevaron a Caldes de Montbui y allí, sin avisar, lo mataron sin darle la oportunidad de conocer el lado bueno de las personas.

RAMBITO

rambito12.jpg
Quan va vindre el Rambito a viure amb mi al Juny del 2007 tenia 14
anys, el cor malalt, poques dents i molt de genit. Al principi tenía
l’esperança de que pogués ser adoptat per una familia que el fes feliç
el temps que li quedés i no tindre que pasar pel patiment de la seva
pérdua, pero ara me n’alegro molt d’haver pogut compartir amb ell fins
l’ultim moment. El Rambito tenia moltes ganes de viure, disfrutaba corrent per la
montanya i jugant amb les pinyes, quan veia la corretja ja feia
saltironets i movia la cua com un jovenet, i quan li donaves el nino
que feia soroll ja tenies música per un bon rato. Es tornava boig per
les femelles i amb el temps va aprendre a ser una mica mes amable amb
els mascles. Era carinyos i agraït amb tothom que li volgues fer una
carantonya.
Diuen que els animals es creuen a la nostra vida perque tenim que
aprendre algo d’ells, jo espero que algún gosset es creui a la vostra
vida i pogueu aprendre d’ell com jo he aprés del Rambito una lliço
d’amor incondicional, fortalesa i de viure el present.

Grà cies a Veu Animal per haver fet posible pel Rambito i per d’altres
gossos que no han tingut sort en aquesta vida que haguin viscut els
seus últims anys feliços.

Alla a on estiguis esperem que siguis molt feliç Rambito.
Mónica

ANGEL

angel.jpg

25 de Agosto del 08
Este pequeño nació con hidrocefalia (liquido en el cerebro), debería ser una mezcla de boxer…ya no lo sabremos.
Sus dueños al notar que el perro era ciego, andaba mal y se pasaba el día llorando simplemente lo dejaron en la calle.
Una pareja lo recogió y lo llevo al veterinario
Después de muchas pruebas el diagnostico del veterinario fue muy claro: hidrocefalia; y la única solución también: eutanasia…nunca podría tener un mínimo de calidad de vida Este pequeño era todo amor, solo quería estar en brazos… para el era la única forma que tenia de sentirse protegido y lo agradecía con un montón de lametones ¿como sacrificar a un ser que solo pide un poco de amor?
No nos gusto esa solución y pedimos una segunda opinión, nos dieron el mismo diagnostico y la misma solución, así que pedimos una tercera y cuarta opinión…todos los veterinarios coincidían en el diagnostico y en la solución.
Estaba sufriendo y lo más humano era darle una muerte digna…su destino estaba escrito incluso antes de nacer
Entre tanto veterinario ni siquiera nos dio tiempo a ponerle un nombre…y eso es lo único que ya podemos hacer por el.
Te llamaremos Ángel… porque sabemos que te has convertido en bello ángel, sabemos que ya no sientes dolor y que por fin eres feliz, sabemos que tu vida a comenzado con tu muerte.
Muchas personas han llorado y siguen llorando tu perdida pero de igual forma se alivian por tu merecida libertad.
Siempre serás nuestro pequeño angel

FARRUQUITO

farruquito5.jpg

pincha aquí para saber su historia completa

Farruquito dejo de ser un perro callejero el día que fue atropellado.
Paso por una operación muy complicada de la cual parecía estar recuperándose, poco a poco dejo de ser un perro llorón para convertirse en el mimado de la clínica veterinaria.
Las chicas de la clínica se convirtieron en esa familia que posiblemente nunca tuvo, le dieron todas las atenciones médicas que necesitaba además de cariño, mimos y juegos. Farruquito se paseaba por la clínica como cualquier perro de familia lo hace por su casa y en realidad el estaba en su casa y rodeado por su familia.
No sabemos nada de su vida antes del accidente pero lo que si sabemos seguro es que Farru pasó su último mes de vida rodeado de gente que le dio todo el amor que se merecía, que aprendió a relajarse en los brazos de una persona, experimento el placer de dormir en una camita blanda y caliente, olvido lo que era el hambre y el miedo…
A pesar de que no tuvimos tiempo de buscarle un adoptante si tuvo una familia, una gran familia formada por el personal de la clínica veterinaria, todas las personas que han seguido día a día su historia y Veu Animal.
Farruquito, al final tu viejo cuerpo se rindió…a partir de hoy miles de ángeles cuidaran de ti

LLUNA

llunna.jpg

“Gatita señorita”…así te llamaba tu mama y así te recordara tu familia…
Nadie ocupara tu lugar en la gran familia de Judit, porque tu sitio no a quedado completamente vació, esta lleno de recuerdos, de muy buenos recuerdos y a pesar de que hoy lloremos tu perdida inesperada mañana podremos recordar con una gran sonrisa los muy buenos momentos que nos distes…
“gatita señorita”…siempre te recordaremos
Desde veu animal queremos enviarle a Judit miles de gracias por darle una familia a Lluna donde a sido muy feliz y querida.

OTTO

otto.jpg

Su delicado corazón se rindió… una caída de un cuarto piso, su pequeño cuerpo aguanto el golpe…a pesar de tal caída solo se rompió los tendones de las patas traseras, sus tendones se podían curar…pero su corazón se paro sin darnos ningún aviso cuando menos lo esperábamos.
Siempre serás especial

NEGRI

minino-003.jpg Esta pequeñina llego a nosotras con una palarisis irreversible de cintura para abajo, no sabemos si nació asi o si sufrió algún tipo de accidente Un animal necesita tener un mínimo de calidad de vida y a esta pequeñita no podíamos ofrecerle eso, lo único que pudimos hacer por ella fue garantizarle una muerte digna y sin dolor. A veces hay que tomar decisiones muy duras por el bien de un animal. Ya puedes correr libre entre la nubes

PRUNA

perritaperdida.jpg

Querida Pruna aunque no te conocemos nos has tenido el alma encogida durante estos dias; no puedes ni imaginarte como tus dueños se han movido para encontrarte, no imaginas las difusiones que hemos hecho de ti, las fotos que han pasado por nosotras a través del correo, pero hoy hemos recibido la mala noticia, de que te han encontrado pero no como todos esperábamos, has tenido esa mala suerte de no caer en manos de alguien que te hubiera devuelto con tus papis. Solo decirte que descanses en paz y que si te encuentras con los nuestros les digas que no los olvidamos. Un beso querida Pruna

YOGUI

imagen0162.jpg

Perdido? ¿Abandonado? Eso ya no importa.
Yogui no quería seguir viviendo… se a dejado morir… ¿de tristeza? ¿Cansado de vivir? ¿Sin ilusiones? Solo el sabe el motivo por el cual no quería continuar entre nosotros.
Han sido dos semanas intentando demostrarte que vale la pena vivir pero tu decisión ya estaba tomada.
Con mucho dolor respetamos tu decisión

BRAUM

braum1.jpg

Llego a Veu Animal de las manos del que se hacia llamar su dueño, el mismo lo dejo en la jaula y se olvido de que en un tiempo atrás Braum lo dio todo por el a cambio de nada.
Era un perro excelente, cariñoso, juguetón pero después de pasar casi un añoen una jaula
no pudo mas y decidió volver a ser libre. Se acabaron los barrotes en tu vida, ya nada te impide correr, nada te impide volar, nada te impide ser feliz y nada te impide recibir ese amor que aquí abajo te negaron.
Estaras siempre en nuestros corazones

HACHY

ikerhachy.jpg
Hachy, hace 11 años que vivía con nosotros era el mejor perro que yo había visto, lo adopte con 20 días inteligente ,fiel y cariñoso no le faltaba mas que hablar, a pesar de su edad saltaba como un loco, un día salto y al caer grito vi que se quedo sentado en el suelo, yo presentí que algo grave había pasado, lo cogi en brazos como pude y corrí al veterinario, hicieron radiografías, le pusieron medicación pensando que podría ser un pinzamiento fuerte, al día siguiente me dirían algo, me fui a casa llorando porque yo tenia un mal presentimiento y aunque todo el mundo me animaba yo sabia que aquella tarde era la ultima que juntos habíamos salido a jugar. Al día siguiente que para mi era el mismo porque no pegue ojo; lo trasladaron en ambulancia para una resonancia y mi intuición se hizo realidad, era una hernia discal entre la 12 y 13 vértebra se había quedado invalido, por su peso 24 k era imposible una silla de ruedas adaptada y por su edad un 5% de posibilidades que después de operado y 3 meses de reposo absoluto volviera a caminar. Como le explicaba yo a el que aunque llamaran a la puerta no se podría levantar, que ya no volvería a jugar con su pelotita, que tendría que hacer sus cosas encima; si decidía operarlo y no salía bien no lo hubiera llevado a sacrificar jamás, el mismo veterinario me aconsejo que no le diera esa vida y que le pusiera la inyección…….no podía ser…… a mi perro no…..yo no podía tomar esa decisión, el me había ayudado en mi depresión y yo le iba a quitar la vida, el había estado siempre a mi lado en todos los momentos y yo no podía ayudarlo; me fui para el lo abrace con todas mis fuerzas, rogándole que me perdonara, que cuando mi hijo (que había nacido 15 días antes) entendiera le explicaría lo mucho que lo quería y como lo cuidaba al lado de su cunita, era su guardián lo quería a morir ,mi mayor ilusión era que mis dos niños hubieran jugado juntos algún día, pero no pudo ser. Pase un calvario, caí en depresión, no quería salir a la calle todo me recordaba a el, la gente no me entendía” pero chica si tienes un niño precioso” si era cierto, pero yo quería a los dos el nacimiento de mi hijo no me convalidaba la muerte de mi animal, aunque haya gente que no lo entienda pero era mi otro niño. A mi hijo siempre le hablo de el y aunque se que todavía no sabe, algún día llegara amar a los animales como yo; estoy orgullosa de que le gusten tanto como a mi y a pesar de que todavía es muy chiquito se vuelve loco cuando los ve.

KUIXI

kuixi-copia.jpg

Carta de l’Ana

Hola a tots. Laura, necesito escriure per desafogarme, no se si el moment ni el lloc ideal, pero tinc un sentiment de rà bia, impotencia i una immensa tristesa que no puc aguantarme dintre del meu cor. Ha mort en Kuixi, un dels meus millors amics, el meu primer gat, el primer i l’ultim que tindré en el meu cor. Sento rà bia de la vida que ha pasat, de les hores al carrer esperant que els seus propietaris el tornesin a rescatar, de no saber perquè el van abandonar, de no poguer cridarlis que ha mort, que ja no el tornaré a tenir entre els meus braços, que es viu grà cies a la teva dedicació absoluta als animals. Ha deixat molt de dolor al meu cor la seva mort, m’agradaria haver passat mes temps al seu costat, hem lluitat tots dos junts per salvarli la vida, pero el seu frà gil cos no ha aguantat mes. Kuixi, donde estes, te quiero mucho, nunca te olvidaré, siempre vas a estar en nuestras vidas, en casa. Kenzo jamás te olvidará, has sido su mejor compañero de juegos, nunca olvidaré tus ronroneos, tus miaus cuando veias una Schessir, tus enormes ojos verdes, te quiero pequeño.

SIEMPRE ESTARAN EN NUESTROS CORAZONES

SI QUIERES QUE ADEMAS DE TU COMENTARIO PUBLIQUEMOS TAMBIEN SU FOTO ENVIANOSLA

62 comentarios para 'EN MEMORIA DE…..'

  1. Escrito por isa

    21.Agosto.2010 - 17:14

    para saber x lo k esas personas pasaron tienes k ponerte en sus zapatos y perder a un miembro de la familia peludo pero de la familia

  2. Escrito por rusio

    22.Abril.2010 - 13:43

    Hola, hoy se cumple una semana que murio Negrita, aún me siento muy mal por su perdida. Les mando a su correo una foto a ver si por favor la pueden colgar en este sitio, muchas gracias de antemano.

  3. Escrito por rusio

    18.Abril.2010 - 5:52

    Negrita donde quiera que te encuentre siempre te recordare. Hace 10 años la recogi de las calles en muy malas condiciones un oido infectado, muy flaquita y escapando de los perros, pues estaba en celo, para ese entonces ya contaba aproximadamente con 3 o 4 años, durante todos estos años demostro ser una perra noble, cariñosa y muy agradecida. Hoy debimos tomar una terrible desición, “la eutanasia” ya que por una artrosis en sus patas traseras quedo invalida, tenia ya 2 meses arrastrando la parte trasera de su cuerpo pues el carrito por su peso, tamaño y el espacio donde vivo no podia utilizarlo, se complicaba con incontinencia urinaria y sangre al orinar, yo me siento terrible por tomar esa decisión, pero ya no podiamos verla en ese estado solo por no admitir que la durmieran para siempre. Ya tiene 2 dias que nos dejo y todo en la casa me la recuerda, todo el tiempo pienso: si hice bien o si no debi hacerlo, por favor si alguien lee esto que me de su parecer pues yo no puedo con la culpa y el dolor. He leido varios testimonios similares a los mios y eso me reconforta pues veo que hay personas que también han pasado por lo mismo que yo aun queriendo muchisimo a su perrito.

  4. Escrito por MONTSE

    5.Septiembre.2009 - 16:08

    Mi querido Chiki hace 5 años que te trageron a casa encontrado sin saver que hacer contigo, te cogi y esa misma noche encontramos a la que durante este tiempo te a dado lo mejor que as tenido. Tu carazter de miedoso cambio enseguida y te convertiste en un perro cariñoso ,confiado y dulce. Ese perrito que nos robo el corazon a todos, supiste ganarte el cariño de toda tu calle y ser el famoso de los niños de tu calle, y como no el juguetito de Iker que te quiere un monton.
    Pero aunque no era todavia tu hora , se te cruzo ese gran perro y por confianza de los que estaban contigo, acabaste entre sus dientes, no quiero ni pensar como lo pasaste, y te dejo totalmente destrozado, por mucho que todos corrimos nada se ha podido hacer por ti.
    Tu vida no iva a ser calidad para ti , ni para quien hubiera estado a tu lado, y se tuvo que tomar la peor decision para nosotros ,pensando en lo mejor para ti.Estuve contigo hasta el ultimo momento que tu corazoncito dejor de latir ,y se que tu sabias que estabamos todos contigo..
    Ahora solo decirte que aunque pase el tiempo siempre estaras en nuestros corazones, alli en ese lugar al que llaman el arco iris , encontarras a Estrellita y Hachy que seguro estaran esperandote, dales un fuerte abrazo , diles que no nos olvidamos de ellos tampoco, y ser eternamente felices..

    Hachy aunque han pasado tres años , sigo acordandote de ti se que estas ahi, y desde ese otro lado ,nos cuidas y protejes a todos..
    Sabes que en mi corazon esta todavia ese trozo que te pertenece y algun dia con el tiempo volveremos a estar todos juntos. Tu que eres el grandullon cuida de estrellita y de Chiki.
    Os quiero peludos

  5. Escrito por laura bartolomé

    18.Agosto.2009 - 20:47

    y a los demás que sepais que no os olvido, os llevo a todos en mi corazón. lupita, estrellita,petitó,kiki,nene,lucky, león, capitán,garfield,gus,chico,gatito,….os quiero a todos.

  6. Escrito por laura bartolomé

    18.Agosto.2009 - 20:45

    hola chico, bueno, qué decirte. que te querìa, te quiero y te querré siempre, que eras un perro diferente, introvertido, tímido,.. especial. cuando mónica y juani se enteren que ya no estás, menudo disgusto! fueron ellas las que después de 3 días delante del mercadona de la pallaresa y con la ayuda de la vecina que te daba de comer, pudieron cogerte.
    nunca pude ponerte collares ni abrigos , era tanto el pánico que pensé que te morirías de miedo. no querías salir a la calle, en casa y en el jardín te sentías seguro y así fue.
    te echo de menos. esta noche me he despertado por si me necesitabas y no estabas. bueno, espero que almenos estos 4 años que has estado conmigo , hayas sido más feliz que antes. siento no haber podido hacerlo mejor.
    hasta siempre, mi chico-chicorrico.

  7. Escrito por carmen arteaga

    26.Abril.2009 - 21:59

    Mi perro lo tuve que sacrificar es lo mas duro que hehecho en mi vida aún no lo he podido superar.Estivaliz te quiero por lo que hiciste, pero todo me va tan mal…Mi SULTAN era único solo espero encontrar el momento para poder sentirme mejor,nadie puede comprender este dolor, lloro mucho y no quiero olvidarlo,era mi ñiño no lo comprendeis era casi nuestro hijo y hay personas en mi trabajo que se han reido de mí, pero me importa una mieeerda,mi dolor es lo primero….MI SULTAN COMO OLVIDARTE SI NO QUIERO,Y ME HACE DAÑO.carmenarteaga@Instanet.es.

  8. Escrito por laura-presidenta

    19.Noviembre.2008 - 17:28

    La corta vida de Morgan no fue fácil.

    Lo único que sabemos con certeza es que tenia pánico a las personas.

    Morgan vivía en la calle, en un barrio donde 1 persona le daba de comer y el resto le daban bastonazos, le tiraban piedras e incluso estaba amenazado de muerte.

    El CCAAC Badalona llevaba tiempo intentando coger a Morgan, Veu Animal también.

    Ninguna de las 2 partes lográbamos nuestro propósito y como Morgan tenia amenazas de muerte por parte de los vecinos Veu Animal decidió unir fuerzas con el CCAC Badalona.

    Entre las 2 partes logremos coger a Morgan y llevarlo a lo que Veu Animal creía un sitio seguro para el.

    El primer problema con al CCAC Badalona fue nada mas coger a Morgan, se lo querían llevar a Caldes de Montbui sabiendo que Morgan pertenecía a Santa Coloma de Gramenet y por lo tanto tenia que ir a la PERRERA de Badalona.

    La señora que le daba de comer se subió en la furgoneta donde metieron a Morgan y no se bajo hasta que lo llevaron a la PERRERA de Badalona.

    Al poco tiempo nos llegaron rumores de que querían sacrificar a Morgan, enseguida nos pusimos en contacto con el centro, nos dijeron que no se adaptaba a la jaula ni al trato humano…nos negamos a que lo sacrificaran, nos pusimos a buscarle una familia pero no nos dio tiempo.

    Lo mataron a escondidas sin avisar…son unos cobardes.

    Morgan era uno de tantos perros catalogado como “no apto” solo por tener miedo a las personas.

    Para las protectoras no existen los perros “no aptos”, nosotras los llamamos perros especiales que buscan una familia especial y por supuesto son adoptables.

  9. Escrito por laura-presidenta

    23.Septiembre.2008 - 5:36

    Quiero rendir un fuerte homenaje a todos aquellos seres que por desgracia viven encadenados. ESQUITX un yorky de unos 6 kilos y 7 años, toda la vida atado en la puerta del garaje sin poder correr ni jugar ni tener cariño.
    Eso si! tenía sus vacunas, su chip, cada cierto tiempo la pelu y su pipeta, pero siempre atado . Este sábado (20.09.08), por suerte o desgracia, por la mañana, cuando sus dueños sacaron sus coches del garaje, no se dieron cuenta que ESQUITX se había soltado de sus cadenas, y cuando se quedó solo, se fue a andar, correr, a ladrar a otros seres , en fin, a disfrutar. Hasta que por desgracia entró en el jardín equivocado, allí lo cogió un pastor alemán, que como él , vive encarcelado y en segundos
    dejó de respirar. Intenté salvarte de tus cadenas hace ya 4 años, tus dueños te querían pero a su manera, de una forma equivocada, yo solo quería buscarte una familia que te quisiera bien y no me dejaron.
    TE QUIERO ESQUITX!!!

  10. Escrito por MONTSE VEUANIMAL

    30.Junio.2008 - 21:30

    En recuerdo de mi niño.HachY
    Hachy ya va ha hacer dos años que te fuiste, y sigo hablando y acordandome de ti, pasan los dias y siempre estas en mi memoria, tu foto , tus cenizas y tu siguen en el mismo sitio, ademas de en mi corazon.
    El nene ya tiene dos años y le hablo de ti , le digo que la estrella que mas brilla en el cielo , lleba tu nombre, todas las noches se asoma por la ventana ,mira al cielo y te llama.
    Todavia no entiende mucho, pero lo que si entiende, es el respeto y cariño por todos los animales que le he enseñado desde pequeñito.
    Tenemos una gatita mas abandonada, como tantos otros, el gatito que teniamos, y el gus que es un simberguenza , nada que ver contigo, pero necesita paciencia y cariño, y intentamos darle todo lo que podemos, y aunque son felices, y los quiero mucho, jamas llegare a sentir eso especial, que senti por ti, fuiste el primer peludo, y llenaste nuestra casa de cariño y amor, y eso no se olvida, lo mismo que jamas jamas por mucho tiempo que pase , jamas te olvidaremos ati.
    Mi niño sigues en nuestros corazones, te quiero mi hachyto

  11. Escrito por MONTSE VEUANIMAL

    14.Junio.2008 - 7:32

    En recuerdo de Capitan.
    Capitan hace tiempo que estabas en casa de Laura esa casa donde todos , los que pasais por ella conoceis el cariño cuidado y el calor de un hogar.Para muchos de vosotros lo que jamas habreis tenido, hasta que llegais donde ella
    Ultimamente, eran algunas visitas al veterinario, mas de las normales ya que estabas un poco mas pachucho que otras veces, pero nada inquietante para tu enfermedad. Dos horas antes Laura te habia visto y estabas bien, pero comias poquito y decidio llevarte al veterinario, pero en esa dos horitas tu corazon se paro y no dio tiempo para nada mas, .
    Te quedaste dormidito en tu camita, igual que dormias siempre pero esta vez, ya no despertastes, los tres años que has estado en casa de Laura seguro que as sido feliz, pues no te falto de nada. Queremos que sea eso lo mejor que te llevas y nos recuerdes siempre como nosotras te recordaremos..

  12. Escrito por laura presidenta

    6.Junio.2008 - 3:51

    farruquito murió el martes dia 3 de junio a la 7 de la mañana. el mes y pico que ha estado ingresado en el vete. os puedo asegurar que ha sido el más feliz de su vida, ha tenido el cariño de todos los que allí trabajan, lo tenían super mimado, siempre en brazos de unas y de otros, con nuria se iba al rio de paseo, comía bien,vaya que era como un hotel de 5 estrelllas donde las 24h están por ti. estamos esperando el resultado de la necropsia, pero lo más seguro es que sea debido a un shock séptico. era muy viejecito y con todo lo que había pasado, creo que tendría alguna infección, por pequeña que fuera, que ha acabado por ganarle. luchamos mucho por sacarle adelante, intentando buscarle casa de acogida y a ver como nos organizábamos para llevarlo a acupuntura, pero al final, nada ha podido ser. se nos ha ido para siempre. nunca te olvidaremos y que sepas que hay mucha gente que te quiere y te lleva en el corazón.

  13. Escrito por emma

    3.Junio.2008 - 22:11

    Farruquito!
    Me parece que aun no lo haveis puesto pero como me ha llegado al correo la fatal noticia….un fuerte abrazo para todas bosotras en este momento.
    Un beso Farruquito…seguro que estas en el cielo de los perros buenos.

  14. Escrito por MONTSE VEUANIMAL

    27.Mayo.2008 - 2:11

    Este mensaje es en memoria de NENE,
    Nos avisaron ayer de un gato que estaba tirado en Avd/ Generalidad , que no se movia y respiraba muy lentamente. Fuimos dos compañeras a buscarlo enseguida, lo trasladamos urgentemente a nuestro veterinario, porque estaba muy mal, y por mucho que corrimos nada se pudo hacer, en realidad no sabiamos que enfermedad tendria, porque no quisimos hacerlo sufrir mas, porque ni se lebantaba ,ni controlaba sus esfingers, ni tenia dolor profundo en la parte trasera, ademas de estar con sarna y hongos muy avanzados, y deshidratado, no iva a durar mas de dos dias agonizantes , no pudimos hacer mas, por el, que dormirlo para que no sufriera mas.
    No sabemos como se llamaria anteriormente, si tenia nombre o no, ni si tubo familia ,si era un gato callejero, que fue lo que le habia pasado …….no sabiamos nada de el, simplemente que nosotras no quisimos que muriera solo y sin un nombre, por eso estuvimos en todo momento sin dejar de acariciarlo, diciendole ” tranquilo nene”, y ese nombre fue el que se le quedo..
    Descansa en paz Nene , ya no sufriras mas esperamos que en ese mundo no exista el dolor ni el sufrimiento para todos vosotros , que nos dejais aqui luchando por vuestros hermanos peludos

  15. Escrito por MONTSE VEUANIMAL

    20.Mayo.2008 - 18:42

    Quiero escribir en memoria del gatito de un mes, se lo encontro un chico en la calle tenia una infeccion muy fuerte en la patita, el sin saber con la mejor intencion, le estuvo dando diclofenaco, medicacion mortal para los animales, cuando llego al veterinario, ya estaba muy chafadito, y en un dia se ha ido.
    pequeño descansa en paz con tu poquito tiempo de vida , no te a dado tiempo de conocer un hogar, y aunque no te conociamos todas , aqui siempre te recordaremos

  16. Escrito por Sonia

    17.Mayo.2008 - 3:37

    se me olvido decir que tube a un hamster que me duro 3 años.. lo quise mucho y siempre lo voy a recordar
    mi laika tiene un año solo y ya me aterroriza que le pasen los añitos.. no se que hare sin ella, es alucinante como en tan poco tiempo se le pueda querer tanto

  17. Escrito por Sonia

    17.Mayo.2008 - 1:32

    Hola soy la chica que tiene a Laika, la hija de Lassie, la podenquita.
    A mi ya me gustaban los animales desde pequeña, pero mas los perros, nunca me dejaron tener uno, pero desde que tengo a mi gordita, aun me encantan mas todabia. La llevo unas dos horas cada mañana al rio y me encuentro con todo tipo de perros, me encantan y nose como puede haber gente de esa manera que no tiene piedad con estos pequeñines indefensos… me siento impotente de no poder hacer nada por estos animalitos, pero lo haré, ahora tendré que trabajar este verano, pero cuando acabe el verano, quiero hacer un curso de ayudante técnico de veterinario y me haré voluntaria de alguna protectora para sacarlos a paseo, etc. para sacarles una sonrisa de la cara, que es precioso ver a un perro sonreir.
    El otro dia recogí de la calle a un dogo y a un husky perdidos y los lleve a un veterinario, me dio asco ver a la gente mirarlos y pasar de ellos olimpicamente, yo los segui desde mi barrio hasta el parque de la maquinista donde al fin pude cogerlos.. encontremos al dueño por el chip =).
    Nada, y decir que me gusta mucho la pagina, la visito cada dia junto con otra (faada) y siempre miro si algun perrito ha sido adoptado y me alegra muchisimo.
    Bueno, saludos y decir que me encanta lo que haceis por los animales =)

  18. Escrito por Ana A.C

    12.Mayo.2008 - 20:37

    Hola a tots. Laura, necesito escriure per desafogarme, no se si el moment ni el lloc ideal, pero tinc un sentiment de rà bia, impotencia i una immensa tristesa que no puc aguantarme dintre del meu cor. Ha mort en Kuixi, un dels meus millors amics, el meu primer gat, el primer i l’ultim que tindré en el meu cor. Sento rà bia de la vida que ha pasat, de les hores al carrer esperant que els seus propietaris el tornesin a rescatar, de no saber perquè el van abandonar, de no poguer cridarlis que ha mort, que ja no el tornaré a tenir entre els meus braços, que es viu grà cies a la teva dedicació absoluta als animals. Ha deixat molt de dolor al meu cor la seva mort, m’agradaria haver passat mes temps al seu costat, hem lluitat tots dos junts per salvarli la vida, pero el seu frà gil cos no ha aguantat mes. Kuixi, donde estes, te quiero mucho, nunca te olvidaré, siempre vas a estar en nuestras vidas, en casa. Kenzo jamás te olvidará, has sido su mejor compañero de juegos, nunca olvidaré tus ronroneos, tus miaus cuando veias una Schessir, tus enormes ojos verdes, te quiero pequeño.

  19. Escrito por Mari

    29.Abril.2008 - 0:00

    Hace cinco años que se fué mi querida perrita Tuli,y aún se me encoge el corazón cada vez que la recuerdo,la queríamos tanto..éra el ser vivo mas cariñoso,fiel,agradecido y especial que he tenido en mi vida..ha sido de las mejores cosas que me han pasado en la vida..creció junto a mis hijos y siempre estúvo presente en todos los acontecimientos familiares.Hoy es el día que sigue vacío el hueco que dejó,porque aunque hemos adoptado dos gatos,a los que adoramos,el amor que ella nos dió no podrá ser sustituido jamás.
    Gracias mi querida Tuli por aver estado en nuestras vidas,sin tí todo abría sido diferente…

  20. Escrito por Irene

    10.Abril.2008 - 22:38

    León
    Diciembre 1991 – Agosto 2006
    Mi querido amigo, algo se apagó en mí cuando te fuíste ya que no es más grande quien más espacio ocupa, sinó quien deja mayor vacio cuando no está. Tu fuerza y los recuerdos iluminan mi tristeza. Mi viejito gruñon que dejabas que hiciera contigo lo que quisiera. Hemos crecido juntos y sigues en mi corazón. Me enseñastes a quererte. Nadie llenará el vacio que dejaste. Todavía recuerdo tu olor, tu tacto, y sigo notando tu presencia. Muchas veces he soñado contigo y he despertado con una sonrisa que he dedicado en tu memoria. He sido correspondida en fidelidad. Y siempre te llevaré conmigo.
    Ahora tengo un nuevo amigo como tú, él tiene otro sitio al lado de tu parcelita en mi corazón y le devo lo mismo que te di a tí.
    Gracias por haber formado parte de mi vida,
    gracias por existir.

  21. Escrito por gemma

    21.Marzo.2008 - 4:06

    parduneu la web es:
    http://www.perrosdecalle.blogspot.com

  22. Escrito por Gemma

    19.Marzo.2008 - 23:43

    Hola,

    per tot aquest tema del abandonament, e cerat una pagina web: http://www.perrosdecalle.com , fa poc que la tinc, paer axo encara tinc pocs articles, em fariau un favor si la difundisiu!.

    gracies

  23. Escrito por sara

    18.Febrero.2008 - 8:30

    necesito escribir mi pena,se llamaba mangi porque mangaba todo lo que encontraba,se escababa por la reja y volvia con todo lo que encontraba zapatillas,troncos,ropa,lo que fuera,su nombre de la perrera era timon ,lo traje de sevilla para darle una casita donde le cuidaran y estubiera calentito,hizo un largo viaje y seguro que su vida no fue buena ahora un dia despues de cumplir en teoria un año ,solo tres semanas desde que llego y conocio el cariño y el amor de su tita (yo)van y lo atropellan,solo tres semanas de mimos y buena comida,no puedo parar de llorar no hay derecho era tan bueno ,pq,bonito,al menos para mi..no hay derecho

  24. Escrito por jennifer

    15.Febrero.2008 - 11:32

    tovi
    lo atropellaron en playa del carmen yo era como su madre adoptiva tenia collares y era panson .

    murio en2008 15 de enero del 2007

  25. Escrito por jennifer

    15.Febrero.2008 - 11:30

    tovi
    lo atropellaron en playa del carmen yo era como su madre adoptiva tenia collares y era panson .

    murio en2008 en playa del carmen

  26. Escrito por jennifer

    15.Febrero.2008 - 11:27

    descansa en paz chato . era mi perro favorito y me lo dio mi mama cuando era chiquita aurita esta en el cielo en unos cuantos meses murio cuando tenia 7 años y aurita tengo 8 años descanza perro dela familia .

    murio en cancun Qrr.

  27. Escrito por Montse veu animal

    5.Febrero.2008 - 9:04

    Laurita compi, animo, le has dado todo estos años llenos de cariño, y cuidado, lo has hecho feliz todo este tiempo, y se a ido sin apenas darse cuenta , Que hubiera sido en la calle??? atropellado o quizas hubiera muerto antes y sufriendo. Animate , tienes que estar fuerte para seguir, ademas tienes muchos mas que te necesitan entera los que tienes en tu casa y los que nos quedan por ayudar, seguro que Petito estara ya con todos los demas que desde alli arriba nos guian cada dia y nos dan fuerzas por seguir ayudando a sus hermanos de aqui abajo

    Ademas piensa que tenemos que hacernos mas fuertes dia tras dias, tu niña y el mio, son muy pequeños para coger las riendas de la asociacion todavia,” joer pues no les queda na”. espero que cuando ellos lleguen, todo esto halla cambiado , y las leyes esten mejor para los peludos, por lo menos para que no sufran tanto como nosotras.
    Animo Laurita,

  28. Escrito por Maria

    29.Enero.2008 - 8:44

    Aún recuerdo con ternura y tristeza los primeros animalitos que pasaron por mi vida hace ya muchos años.
    Dejan muchos recuerdos y un vacío enorme, difícil de llenar. La llegada de otro baby es sólo un paliativo de nuestro dolor pero que considero necesario para mi y para dar otra oportunidad a otro animal qu sin duda lo necesita.
    Ánimos a los que habéis perdido una mascota recientemente.

  29. Escrito por laura

    26.Enero.2008 - 5:12

    PETITO se ha ido esta mañana, la leucemia ha ganado. lo tiraron de un balcon en la calle reloj cuando tenia meses y al final me lo quede. no sabia que te irias tan pronto con 5 años, y tan rapido, no me ha dado tiempo a hacerma la idea.estoy destrozada. no puedo seguir perdon.

  30. Escrito por Isabel Pérez

    22.Diciembre.2007 - 10:33

    ADIÓS BUDDY Y AKIRA JAMÁS OS OLVIDAREMOS

    Buddy (colega en inglés), impresionante gato negro, nos abandonastes el pasado día 16 de noviembre tras 3 meses luchando contra tu insuficiencia hepática. Y Akira,la preciosa perra husky que vivia contigo no pudó soportarlo y decidió que se iba a tu búsqueda tan sólo 19 días despues. Para nosotros ha sido una suerte haberos podido cuidar todos estos años. Siempre estaréis en nuestros corazones.

  31. Escrito por esther

    21.Diciembre.2007 - 4:02

    Gracias Montse por dedicarme unas palabras de apoyo.Se que a toda las personas que nos encantan los animales algun dia tenemos que pasar por este mal trago,pero supongo que depende de las personas lo afrontan de una manera u otra.Yo personalmente no lo llevo nada bien y jolin lo que me esta costando!!No me consuelo con nada y solo me apetece llorar.Veo su foto y lloro,a veces incluso me da la sensacion de que aun esta entre nosotros,no se…que asco de enfermedades!!ahora me da miedo por mis otros bichos porque pienso en el dia que les toque a ellos y tiemblo…Bueno espero que ese dia no llegue nunca y si llega ….que lo hara algun dia pues no se….,un beso

  32. Escrito por Montse veu animal

    15.Diciembre.2007 - 10:02

    Hola Esther, soy Montse de la veu , entiendo como te sientes , es un golpe muy duro, y mas cuando una misma tiene que tomar esta horrenda decision, pero piensa, que asi no ha sufrido , yo estoy en contra de eutanasiar, pero yo tambien tuve que decidir,,si que se quedara invalido mi perro para toda la vida sin moverse,o dormirlo, y evidentemente no iva a alargarle su sufrimiento..
    Has hecho lo mas acertado, no te sientas culpable , solo piensa que durante este tiempo le has dado lo mejor que tenido, a sido un gato afortunado, con una vida llena de lujos, lo que otros pobres no tienen, y se a dormido sin sufrir,.
    Aunque ahora se que es dificil para ti quedate con tus mejores momentos con el, y que no era justo que viviera sufriendo, asi que a tenido una muerte digna.
    Yo pase por algo parecido con mi Hachy , al cual tambien le dedique una carta en esta pagina, pero yo no pude escribir hasta mucho tiempo despues, fue algo traumatico, yo tambien me preguntaba porque me tenia que pasar a mi. pero es algo que nadie puede decidir..
    Solamente te deseo que te recuperes pronto , y que te apolles en todos los demas, ellos te ayudaran a superarlo, yo no tenia ningun otro animal, y en mi alrededor nadie me entendia, que estubiera asi, solo tuve el apoyo, de mis compañeras de la veu, y ahora de mi nuevo perro, mi gato, y otra que esta en puertas de quedarse en casa……….. por mayoria de votos, mi perro gato y yo votamos que si, en contra de mi marido, asi que ganamos por mayoria…

    un beso guapa y animos , recuerdalo con cariño, pero sabiendo que has echo lo justo

  33. Escrito por esther

    13.Diciembre.2007 - 5:37

    Estoy fatal y no se cuando estare mas feliz!!El dia 8 de Noviembre tuvimos que sacrificar a mi gato,se llamaba Peter y lo adoraba!!tengo 2 gatos mas y una perra pero ,jo,porque me a tenido que pasar a mi!!yo pensaba que estaria conmigo muchos mas años y solo nos aguanto 8.Se puso malito y incluso estuvo ingresado en un hospital veterinario 5 dias!!lo operaron y nos confirmaron que tenis cancer y metastasis!el panzon de llorar que me di!!Aun estoy pagango y lo que me queda!todo lo que gaste del veterinario…mil euros nada menos!!y para que?eso me pregunto yo!!me e quedado sin gato!!el dinero es lo de menos como si fueran mil mas es el llegar a casa y no verlo!jo ya estoy llorando otra vez!!No se como lo voy a superar la verdad!!Le hecho a faltar y mis otros animales tambien porque era un sol! Te quiero PETER!!!Te queremos todos!! un besote donde quieras que estes de tu “papa”,yo “tu mami”,tu “hermanito”humano,los peludos Cris,Pussy y Freya!!! Y par tod@s los que leais esto un beso que se que estamos todos mal!!PETER FOREVER!!!

  34. Escrito por alicia.veu animal

    23.Noviembre.2007 - 10:28

    lamento la confusión Toñi….
    ¿pero de verdad tu pez vivió 15 años?
    seguro que lo trataste muy bien para que viviera tanto
    estoy intentando enviarte una cosilla a tu correo pero me sale que hay un error y que no te llega.
    escribeme a la dirección que te pongo debajo y te enviare algo que los animales de veu han echo para ti.
    alicia@veuanimal.org
    y no te olvides de enviar otra vez la historia de ambrosio

  35. Escrito por toñi

    23.Noviembre.2007 - 3:26

    hola chicas de veu animal.
    Soy el padre de toñi: la niña que escribio sobre su pececillo. Quiero manifestar mi descontento ya que su escrito ha sido censurado por ustedes. Solo queria que supieran que toñi es una niña de 17 años la cual tiene un retraso mental del 70% y su pez ha sido su unico amigo.(no es de mi agrado que lo sepan, pero queria que entendieran su situación). Ella misma “escribió” esa carta y quiso que la colgaramos en esta pagina porque le encantan los animales y vuestra labor. Yo mismo le leo vuestros comentarios.
    gracias por vuestra comprensión.
    un abrazo.

  36. Escrito por toñi

    22.Noviembre.2007 - 19:33

    Ambrosio te queremos!

  37. Escrito por Carme

    19.Noviembre.2007 - 23:05

    Para Montse Domens.
    He leido la desgracia que sufristeis con Bubu y el feliz desenlace. Me imagino lo mal que lo pasasteis y lo felices que estareis ahora.
    No comprendo lo irresponsables que son a veces las personas no llevando atados a perros de tamaño considerable, pueden tener reacciones imprebisibles que suelen traer fatales consecuencias. Lo vivo cada día paseando a mis perritas. La gente va con muchos perros sin atar, y yo que llevo dos, me harto de tenerlas que sujertar fuertemente, con el resultado de tener la espalda fastidiada, precisamente porque los demás van tan “cómodos” sin sujetarlos. Es de aquellas cosas que jamás entenderé.
    Mi felicitación Montse y que por muchos años podais disfrutar de la compañia de BUBU, con una salud inmejorable.
    Un abrazo.

  38. Escrito por Montse veu animal

    16.Noviembre.2007 - 19:22

    Querida Montse me dejas de piedra, con lo sucedido,, no me lo puedo creer.
    Hay veces que esto suele pasar, un perro puede ser muy bueno y llebarse bien con todos , pero ,otros ,por extres , o por lo que lleven arrastrando en su vida anterior,o simplemente por dominancia , sobre otros perros, reaccionan , de esta manera tan brusca .
    Despues del enorme susto y todo lo que habeis sufrido, sobre todo tu pequeño BUBU ; lo importante es que este otra vez con vosotros , y aunque de momento este dolorido,porque tiene que ser horrible ,para el y para vosotros , con todo el cariño que esta recibiendo, porque eso seguro que es asi,quedara en algo pasado,y llegareis a olvidarlo,
    Felicidades a tu marido , que actuo a tiempo, es lo que pasa cuando ves que en un momento puedes perder un ser mas de la familia , que para todos nosotros , los animalistas , nuestros animales ,son nuestros niños….
    muchos vesos para BUBU que es un luchador nato, con lo pequeño que es, a sido un valiente, superando esta mala esperiencia,
    Y a ti querida Montse que te voy a decir , que muchisimo animo, y muchos abrazos , para superar este susto, que no me quiero ni imaginar lo que as pasado siendo, como eres, con los peludines…
    desde veuanimal, os mandamos muchos animos lleno de cariño y de fuerza ,para vosotros y en especial para vuestro valiente BUBU

  39. Escrito por montse domens

    16.Noviembre.2007 - 11:02

    Hola a todos:
    Hemos pasado unos días horrorosos, llorando y rezando para que nuestro queridísimo Bubu no nos dejara y gracias
    a los profesionales que actuaron con rapidez y a él que ha sido un luchador volvemos a tenerlo tumbadito en su parte preferida del sofá.
    Bubu es un perrito que adoptamos hace 8 años de una protectora con 1 año y medio desde entonces ha sido nuestro niño pequeño. Siempre viaja con nosotros, ha disfrutado por las montañas del Tirol, ha visitado castillos en Alemania, se ha bañado en las playas de Menorca y hasta ha subido en vaporeto por Venecia……..
    Los fines de semana nos encanta pasarlos en Tossa y por las mañanas ir a pasear perros de la perrera con nuestro Bubu que se lleva muy bien con toda clase de perros.
    Hace 3 semanas tuvimos la mala pata de cruzarnos en la montaña con otro voluntario que pecó de confiado, llevaba 4 perros grandes sin atar y uno de ellos se avalanzó sobre nuestro pequeñín y al momento entró otro en acción. Aunque mi marido y el otro voluntario intentaban con todas sus fuerzas rescatarlo, los perros no soltaban su presa, se ensañaban con él y no respondían a golpes ni gritos. El pobre Bubu era un trapo y nuestra desesperación total. Mi marido como pudo se tiró encima de nuestro Bubu pensando que ya no respiraba y arriesgándose a que también lo atacaran pero era muy fuerte perderlo de esa manera. Al levantarse con él en los brazos, vimos que abría sus ojitos y a toda velocidad fuimos a Lloret. Tuvimos suerte con las dos chicas veterinarias que actuaron con mucha rapidez y llamaron a un hospital en Gerona llamado Canis para que prepararan urgentemente su operación, ya que, además de mordeduras por todo su cuerpecito y 3 costillas rotas, tenía un desgarro en el pulmón y empezaba una hemorragia interna. Era grave pero intentarían hacer todo lo posible.
    Bubu es un luchador, superó su operación y toda la delicada recuperación. Cada día subíamos a verlo y a darle fuerzas. Volvíamos a Barcelona echos polvo pero siempre con mucha esperanza, algo en su mirada nos decía que iba a superarlo.
    Hace 3 días nos han dado la gran alegria
    ” ha superado la zona de peligro”.
    Quedará tocadillo pero está otra vez en su casita, super mimadito y super querido por todos.
    Quiero dar las gracias a las veterinarias de Lloret, al hospital Canis de Gerona, a
    Paola y Gemma de Veteros, a nuestros amigos y familiares por su apoyo, a mis alumnos de Artmusic por sus postales de ánimo y a Veu animal por dejarme desahogarme en este escrito.
    Un beso y guaus del Bubu.

  40. Escrito por Montse veu animal

    26.Octubre.2007 - 6:57

    Carmen en algun caso que te encuentres en situacion de no tener un veterinario , cerca o que no esten en servicio, puedes llamarnos,, aunque espero no te vuelvas a encontrar asi
    ,nosotras te podemos mandar al nuestro que esta disponible las 24 horas los 365 dias, . Sabemos que en el mundo veterinario , igual que en todos los demas, hay gente para todo, profesionales y por no decir otra cosa , no tan profesionales,,alguna vez tambien hemos tocado con alguno de estos, pero por suerte , en estos momentos, contamos con un gran grupo que podemos ir a cualquier hora que estan encantados en atendernos, siempre hay un o de guardia , y ademas de profesionales ,son gran amantes de los animales, y muy humanos.

    Dale muchos besos a mi Golfo, a Francis y Emilio , somos casi familia, bueno para mi familia, sin el casi,
    Diles que a ver si nos mandan fotos nuevas del golfito para colgarlas en la pagina.
    Un beso muy fuerte para todos vosotros

  41. Escrito por Carme

    21.Octubre.2007 - 18:30

    Gracias Montse, no sabes como aprecio tus palabras, porque el dolor es intenso, nunca pensé que llegado el momento fuera tan duro. No tengo mucha salud, y a veces pensaba que tendría que deshacerme de ellos, pero sabía que nunca llegaría a hacerlo. Lo que ya no tenía tan claro es como se puede sentir tanto dolor en el momento del adiós, cuando tienes que tomar la decisión de la eutanasia; de todos modos no lo dude un instante, lo que menos quería para Bimba, es que sufriera ni un minuto más, porque ha estado toda la semana entretenida con un veterinario que no la ha sabido diagnosticar adecuadamente, hasta que ayer, decidí llevarla a otro que me dió el diagnostico fatal.
    Desde aquí quiero dar las gracias a la veterinaria Laia de Centre Veterinari Universitat, que en todo momento fue una buena profesional y muy humana.
    Del otro veterinario me callo su identidad.
    En su conciencia quedará su mala profesionalidad.
    Quiero hacer notar mi protesta más enérgica, por lo dificíl que fue encontrar un veterinario en Grà cia, (Barcelona) ayer sábado 20 de octubre. Todos estaban en un “Congreso”. El ir de un lado para otro con Bimba tan grave, fue muy fuerte y desagradable, hasta que al final me desplacé a la Roda S. Antoni, donde si me atendieron. Creo que no es lógico ni normal, dejar a la gente sin asistencia, por muy congreso que sea, que es lo que hizo mi veterinario.
    He leido que esta web, está dedicada a Golfo. Lo conozco, somos vecinos en el mismo edificio y nos queremos.
    Muchas gracias por dejar fluir mis sentimientos en este rincón de memoria a nuestros animalitos fallecidos y muchas gracias Montse por tus palabras y respaldo. Con mi emoción, está tambien mi gratitud. Un abrazo.

  42. Escrito por Montse veu animal

    21.Octubre.2007 - 8:13

    Lo siento Carmen yo tambien se lo que es perder un animal , o mas bien dicho un ser que es parte de tu casa, un ser querido como de la familia, pero hay veces que no se puede hacer nada y tenemos que decidir algo que es muy duro para nosotras , y en cambio a ellos les haces un bien porque dejan de sufrir, seguro que alli donde este ella cuidara de ti ,y de los demas, y estara orgullosa de haber vivido tan querida y mimada, toda esta vida que le as dado.
    Busca fuerzas en los demas y animo , que es duro, nunca se olvidan, pero se aprende a sobrellevar
    un beso

  43. Escrito por Carme

    21.Octubre.2007 - 2:08

    ADIOS A: “BIMBA”.
    Hoy 20 de octubre de 2007, a las 13,00 horas. te has ido mi querida gatita Bimba, has estado comigo doce años y siete meses y has sido siempre una gata maravillosa.
    Aceptaste a las perritas Trufa y Elsa y tambien a la gatita Nina, pero tu fuiste la primera que entró en mi corazón y allí estarás siempre.
    ¡Te quiero mucho y estoy muy triste!
    H e querido acompañarte hasta el último momento de tu vida, diendote, lo que tanto te gustaba oir: “ETS LA MÉS MACA DEL MÓN I PAR DEL EXTRANGER” (ERES LA MAS BONITA DEL MUNDO Y PARTE DEL EXTRANGERO) .
    No podeis imaginaros lo contenta que se ponía al oirlo, hoy me ha mirado tristemente en su adiós.
    UN BESO BIMBA, ALLÁ DONDE ESTÉS.

  44. Escrito por GLORIA

    6.Octubre.2007 - 9:17

    HOLA LAURA,NO SABIA KE LEON HABIA MUERTO,¿RECUERDAS KE YO LE IBA A ADOPTAR ANTES DE KE APARECIARA MIFU?NO SABES CUANTO SIENTO KE SE FUERA,LA VERDAD ES KE AUN RECUERDO SU FOTO ERA HERMOSO.
    YO ADOPTE A MIS DOS PRINCIPES,BOLUDO,(PIJOSILLO)Y MIFU,CADA DIA CON MIFU ERA UNA SUPERACION,EN DOS SEMANAS NI COMIO NI BEBIO,PENSE KE O BIEN TE LO DEVOLVERIA ANTES DE KE SE MURIESE AKI,O BIEN LUCHARIA POR SACARLE ADELANTE,AHORA ES UN GATO CONSENTIDO Y SINVERGUANZA KE SE HA HECHO DUEÑO DE MI CASA Y DE NUESTROS CORAZONES,LOS ADORO ALOS DOS,BOLUDO UN GATO TRAGON Y GORDO DORMILON Y VAGO,PERO UN AMOR,VIVO EN UNA PISO PEKEÑO,TENGO EN ADOPCION DOS GATOS,4 PECES Y TRES TORTUGAS DE MAS DE UN PALMO DE TAMAÑO,NO TENGO ESPACIO PARA MAS,PERO ME ENCANTARIA TENER MAS,OS DOY LAS GRACIAS POR TODO,OS DOY LAS GRACIAS POR LO KE HACEIS,Y MAS AUN POR MIS PEKES.
    GRACIAS.

  45. Escrito por Vane

    6.Octubre.2007 - 6:10

    Hola a todos,
    Estoy realmente impresionada, decepcionada e indignada con el maltrato a los animales. Llevo toda la vida rodeada de ellos y no comprende ¿cómo es capaz el ser humano de hacer tanto daño a seres tan indefensos? La facilidad que tiene la gente de abandonar su perro en el km equis de cualquier carretera, dejarlos morirse de hambre o simplemente amarrarlos en un recinto y dejarlos tirados como colillas. He estado viendo algunos videos colgados en otras webs y la verdad es que he llorado de la enorme pena que me ha causa. Amo a los animales, como ya os he dicho llevo toda la vida con ellos. De hecho hace aproximadamente seis meses adopte a Rico, a través de Veu Animal, y estoy realmente feliz de haberlo hecho. Parece ser que lo habían abandonado en la carretera con tan solo unos 3 ó 4 meses. ¿Cómo es alguien capaz de hacer semejante cosa? Yo desde luego sería incapaz… Con Rico hace un total de 4 perros que he tenido. No imagino mi vida sin un perro. Antes de rico tenía un labrador color chocolate, se llamaba Oxo, me tocó eutanasiarlo por una torsión de estomágo con trece años. No os imagináis lo que llegué a sufrir… él formaba parte de la familia y de pronto ya no estaba, me costó una depresión y dos año durmiendo con su collar entre las manos. Tan sólo me queda deciros que se les quiere como a una persona y yo en mi caso puedo decir que los quiero más que a las personas.

  46. Escrito por alicia

    23.Septiembre.2007 - 6:01

    Una era Laia, de color negro, preciosa, cariñosa, se me fué de un inesperado ataque al corazón, me dió tantos besos…
    Su hija, Kira, también se fué hace relativamente poco lo opuesto a su mami, pero igualmente querida.
    Ahora, en su lugar tengo a Laia y Terra, dos preciosidades grandes que fuimos a la perrera a recogerlas.
    Laia, Kira, siempre os tendré en mi corazón!

  47. Escrito por SARA

    24.Agosto.2007 - 5:32

    Soy Sara una adoptante,tengo dos peludos
    los cuales me tienen robado el corazon
    el primero tenia 10 dias quando lo encontre
    dentro de un containe de basura,
    ha base de biberones se hizo precioso y
    ahora por culpa de una operacion de hernia discal anda bastante mal, pero adopte a chula una perrita preciosa y un demoniete pues tiene año y medio,pero tanto a mi como a trasto que es el nombre del perro,nos ha alegrado un poco la vida
    pues lo he pasado muy mal igual que el ,
    por eso entiendo muy bien a montse quando dice que entro en una depresion,
    pues por mas que tu les des ,elos te dan el doble,el mio ahora no se separa de mi para nada y chula despues de lo que deve haber sufrido lo mismo.un beso para
    VEUANIMAL

  48. Escrito por Yolanda

    18.Agosto.2007 - 2:29

    Yo te entiendo perfectamente, el Lunes día 13-08-07, me toco a mí. Tubimos que matar a mi perrita un pastor aleman muy guapa. Lo que le pasó a ella es que era muy vieja, y el sabado empezó a perder el equilibrio y el lunes ya no se podía poner de pie, se caia de lado. Como puedes comprender la llebamos al veterinario, le hicieron pruebas y ya sabes lo que viene detras. Estoy triste pero tranquila de saber que hice lo mejor para ella. Me quede hasta que se quedo dormida. Eso si, yo no dejo de llorar y no puedo dormir. Supongo que con el tiempo se va pasado. Adios.

  49. Escrito por Emma

    20.Julio.2007 - 21:41

    Hola!!!
    Mi perro DOC nos dejo el dia 04-01-07… dos dias antes de reyes…lo imaginais?que regalo…aun no he levantado cabeza…me cuesta pasearme por el jardin…pues el era el amo y señor.
    Ahora…tengo a Chiki(hija de Boira) y aunque no olvido ni olvidare jamas a Doc…me esta haciendo feliz,ella en realidad es de mi abuela pero no se…me ha adoptado ella a mi como su segunda mama.Doc murio aproximadamente con 17 años que aproximadamente para el son 119 años y tambien lo tube que sacrificar por que se habia quedado inbalido y era una mezcla de pastor aleman.DOC SIEMPRE TE VOY A QUERER BUENAZO.

  50. Escrito por laura-presidenta

    19.Julio.2007 - 20:46

    ayer por la mañana-LEON-, se fue. 18-07-07. era un gato precioso, buenisimo y tan maravilloso, se lo dejaba hacer todo, pero el cancer pudo con el. cuando lo encontre y me lo lleve a casa estaba hecho un asco, lleno de nudos, lo lleve a la pelu, lo castramos y testamos, todo estaba bien. quizas lo abandonaron por eso, por que tenia cancer, pero no mostraba signos de la enfermedad. lo di en adopcion a eva, una persona que lo ha cuidado y querido hasta el final, solo ha durado 7 meses. muy poco con lo feliz que podia haber sido. leon te quiero, ya he puesto tu foto en mi habitacion junto a los demas,que sepas que hay quien piensa en ti. T´ESTIMO LEON.

  51. Escrito por miriam

    17.Julio.2007 - 9:47

    ola a todos!!hoy perdimos a un pekeño peludo lo estamos pasando verdaderamente mal,se llamaba yogui
    tdas lo conociais nos habria gustado estar mas contigo pero te dejastes morir,tu cuerpo debil se fue
    apagando poco a poco.
    te encontre un dia direccion para el trabajo,tu cuerpecito debil te inpedia poder
    caminar tumbadito en la parada de autobus la gente ni te miraba ,pobre de ti toda tu vida fiel a
    al hombre y te habian exo esto,pase x tu lado pense en ignorarte pero no podia como te hiba a dejar hay
    sin hacer nada x ti,me di la vuelta te acaricie y sin pensarlo te agarre en brazos,tu ni te inmutastes,
    llegemos a mi trabajo te meti en un pasillito hasta ke x fin llegaron tus salvadoras y te fuistes direccion
    al veterinario,tu estado era grave habias pasado muxo tiempo sin comer ni beber y estabas muy desnutrido aparte
    de un tumor ke tenias,fuistes operado a los pocos dias,pero tu te segias negando en comer,cmo podia ser tenias ke
    ser fuerte la vida no te habia dado muy buenas pasadas pero x fin hibas a estar en un hogar te tenias ke recuperar
    un poco… pero no, tu mirada era triste supongo ke no entendias pk te habia echo esto, tu familia ke tanto te habia kerido
    ahora no estaba.el domingo te fui a ver parecias mejor habias comido un poco pero tus ojos parecian kerer decir algo me
    lamistes parecia ke no te habias olvidado de mi,yo de ti tampoco me habia olvidado.pero hoy te negastes a segir viviendo,
    tu aspecto era peor,decidieron hacer lo ultimo x ti ponerte una sonda para alimentarte pero te rendistes,te fuistes…
    x lo menos descansaras en paz estes dnde estes.
    gracias a dos angeles ariadna y montse y a veu animal x hacer tdo lo posible x YOGUI.

  52. Escrito por Montse

    13.Julio.2007 - 6:43

    Querído Hachy, se acerca el día , que hace un año , te fuiste y nos dejaste un gran vacío en casa y en mi corazón, pero quiero que sepas que no te he olvidado ni un solo momento en todo este año, todavia hablo de tí , y no puedo evitar echarme a llorar ,fuiste mi niño, mi compañia, mis alegrias y sobre todo, mi fiel amigo, te echo muchisimo de menos, tengo tus cenizas en un baulito, con tu foto y con la de mi hijo, ese chiquitin que nacio 2 meses antes que tu te fueras, él era tan chiquitito que no se dio cuenta de nada, pero tu ya lo cuidabas al lado de su cunita.Todas mis ilusiones de que tú compartieras juegos con él , justamente ahora que él empieza a jugar , se fueron aquella maldita tarde, ..
    Ahora en casa hay otro perrito y un gato que tambien eran abandonados o maltratados.y aunque los quiero con locura ,no llenan tu vacio, no curan para nada ese dolor tan grande, que siento cuando me acuerdo que no estas,.A Iker cuando entienda más le explicaré como eras y lo feliz que nos hiciste. Estos días lo estoy pasando muy mal y aunque intento hacerme la fuerte ,hay momentos que no puedo y prefiero estar sola pensando, mirando tu foto, es como si me ayudara a estar mas cerca de tí ,y aunque sé que estas muy lejos, piensa que en mi corazón siémpre tendrás un huequecito guardado, para el día que volvamos a estar juntos. Te sigo queriendo mucho mi amor.

  53. Escrito por Pablo

    5.Julio.2007 - 10:33

    lo sineto mucho ,yo tambien tengo una perrita de 4 meses y le he cogido mucho cariño ,espero qu epara cuando se muera yo no pueda verlo,porque soy un niño que llevo pidiendole a mis padres durante 5 años un perrito y al final que lo he conseguido ,no podria soportar una muerte.te acompaño en el sentimiento

  54. Escrito por montse

    30.Junio.2007 - 8:26

    Sonia siento lo de tu perrita , yo tambien pase por la muerte de mi hachy , y puedo asegurarte que es algo que todavia no e superado. Me alegro que esta vez os decidierais por adoptar ,muy buena eleccion, y de acuerdo contigo tambien que un perro salvado de la calle y adoptado , es el ser mas humilde y agradecido que hay, nosotras eso lo vemos a diario, que en poco tiempo se recuperan y vuelven a confiar en las personas, y aunque este mundo es agotador , sus caras al volver a darles la oportunidad y su agradecimiento por poquito que hagamos por ellos ,nos convalida nuestro trabajo desinteresado, GRACIAS a ellos y a todas esas personas que ofrecen sus casas para acogidas, y ayuda de todo tipo ,como tu Monica , que somos nosotras las que tenemos que darte las gracias a ti y a Linda por todos esos que han pasado por tu casa,y les habeis cambiado la expresion de su cara con el cariño y la paciencia que tienes con cada uno de ellos. Gracias porque tu ayuda nos da fuerzas para salvar cada dia mas peludetes que sufrieron por gente indeseables que no tienen ni pizca de amor hacia ellos

  55. Escrito por DIECINUEVE

    28.Junio.2007 - 7:15

    Se llamaba FABIOLA. Nos la dieron con tres meses, mezcla de chiuaua y algo más, pero no recuerdo que. Cariñosa y muy docil, murió con 14 años, siete de los cuales arrástrando diabétes. En el momento de su descanso estaban todos sus seres queridos en la sala de atención médica del veterinario, el cual tambien se emocionó ya que fue una de sus primeras pacientes. Pasamos un año sin tener mascota de nuevo, lloraba muchas veces y aún hoy que hace ya casi cinco años de aquello se me saltan las lágrimas cuando me acuerdo de ella.
    Pasado ese año decidimos tener otra perrita y esta vez decidimos adoptar para probar la experiencia. Se llama Cindy y tenia unos cinco años cuando la trajimos y se adaptó estupendamente a nuestro hogar a pesar de ser adulta. La quiero mucho, es tan buena y sumisa como Fabiola o incluso más, porque es el ser más agradecido del mundo, y cariñoso a rabiar. Ha pasado hambre, frio y maltrato y eso hace que quiera estar a nuestro lado para siempre, y lo estará.
    A partir de ahora solo pienso adoptar y animales adultos, que son los que menos puntos tienen de salir en adopción.
    Desde estas humildes linias quiero agradecer a las personas que se involucran activamente para salvar animales de la calle y de maltratadores. Y también a las personas que adoptan y les dan la oportunidad de ser felices de nuevo y tener un hogar.
    Un caluroso abrazo y espero que las protectoras y perreras desaparezcan pq eso significara que el ser humano es humano.
    Sonia Nievas, una feliz adoptante.

  56. Escrito por Monica

    27.Junio.2007 - 4:25

    Quiero agradecer a Bitxo, Rocky, Lupo y ahora a Rambito el cariño, diversión y compañia que nos han dado a mi y a mi perrita Linda. Y compartir con los que estén pensando en acoger a un animal en sus casas que es una experiencia que te devuelve con creces el pequeño esfuerzo que pueda suponer ser uno mas en la familia, sobretodo si además de disfrutar de su compañia puedes colaborar a que encuentren un hogar definitivo.

  57. Escrito por gemma

    11.Junio.2007 - 3:53

    se llamaba Tuc:
    Tuc era un perrito que abia vivido con nosotros desde que nacio, vivio 17 años.
    cuando tuc tenia 12 años lo llevamos al veterinario y nos dijero que Tuc estaba viviendo años de regalo.
    Tuc salvo la vida de un amigo de la failia la verdad que todo era muy diferente cuando el estava.
    te entiendo perfectamente.

  58. Escrito por laura presidenta

    8.Junio.2007 - 4:20

    bueno, se me hace dificil escribir aqui, ya que las lagrimas me llenan los ojos. por suerte o por desgracia por mi casa han pasado muchisimos animales, y algunos han sido felizmente adoptados y otros ,no pudo ser. podria hablar de mi LUPITA, de mi ESTRELLITA,de mi GUSITO, de mi OTI-OTI, de mi GARFIELD, de mi KIKI, de mi CHINCHI, y bueno, hamsters, conejos, y otros perritos y gatitos que no pudieron resistir la irracionalidad del ser humano. os quiero muchisimo y sobretodo os echo de menos. beso vuestra foto cada dia y me alegra pensar que el tiempo que estuvisteis conmigo fuisteis felices y a mi me hicisteis muy feliz. hasta dentro de unos años, cuando nos veremos alli, en algun lugar. US ESTIMO PER SEMPRE.
    laura bartolome

  59. Escrito por Sandra

    1.Junio.2007 - 5:33

    Hola!! soy una niña que le encantan los animales desde casi que nací. Me he criado con un boxer con el que he estado 11 años y 11 meses. Por poco cumple los 12 pero se murió. Estoy en contra de toda aquella gente que maltrate, queme, apalize…etc a los animales. Odio a toda aquella gente que les abandona y sólo se los compra por capricho…!! yo he crecido con animales, se les quiere muchísimo y són como personas, sento mucho todo lo que pasa pero no podemos salvarlos a todos con las pocas personas que adoramos o queremos a los animales. Cómo los abandonados o en peligro…
    Bueno, este comentario va en memoria a todos aquellos animales que están encerrados en jaulas en vez de estar jugando y teniendo todo el amor y cariño que se merecen. Ojalá algún día hayan jaulas vacías!!

  60. Escrito por irene

    29.Mayo.2007 - 1:05

    Se llamaba Lasser:

    creció conmigo y con mi hermana y siempre creimos que nada canviaría, hasta que se llegó su hora por viejecito. No se puede explicar sólo sentir y acompañar a quien ha pasado por lo mismo y la certeza que estas en mí cada día. El amor más puro permanece siempre que el recuerdo siga vivo.

  61. Escrito por Junior

    15.Mayo.2007 - 2:39

    La verdad fue triste todo esto y muy doloroso, a veces dejamos de disfrutar de nuestros animalitos que tanto queremos y sufrimos antes de tiempo, pero los volveremos a ver un día y volveremos a jugar con ellos como antes….

  62. Escrito por toñi

    9.Mayo.2007 - 6:24

    losiento mucho pero es verda que se quieren tanto yo tengo una perrita y temo por ella lo siento mucho de corazon cuidate

Escribir

logo1.jpg

Apartado de correos 125
Santa Coloma de Gramenet
Barcelona
Telf. 607 942 127

La caixa de Pensions: 2100-6369-23-0200007966

Cajamar: 3058-0543-53-2720300608

email  veuanimal@veuanimal.org

antitaurino.gif
 

Para cualquier problema con la web escribe a web@veuanimal.org

Valid XHTML 1.0 Transitional